Compliance.
Het soort woord waarbij mensen nét iets langer naar hun koffie staren, terwijl hun wenkbrauwen fronsen voordat ze reageren. Er hangen namelijk nogal wat aannames omheen. Tijd om er een paar te ontmantelen.
Laat ik beginnen met de klassieker: compliance is de afdeling die standaard “nee” zegt. Een politieagent die iets stopt voordat het überhaupt begonnen is. Degenen die niet kijken naar mogelijkheden, maar enkel naar wat er níét kan.
Maar in de praktijk? Daar gaat het veel vaker over: hoe kan het wél?
Er zijn regels en er zijn grenzen, maar dat betekent niet dat er geen mogelijkheden zijn!
Soms is er een kleine omweg nodig, maar wel eentje waardoor je uiteindelijk wél aankomt.
Dit is iets wat denk ik elke compliance officer wel een keer gehoord heeft van bijvoorbeeld een vriend, collega of familielid. Regels, documenten, controles, het kan een onoverzichtelijke boel worden. Maar compliance is eigenlijk één grote puzzel, maar dan zonder voorbeeldplaatje. Je krijgt een situatie, wat kaders en een hoop grijstinten. Hier moet dan een kloppend plaatje van gemaakt worden.
Niet per se spannend, maar wel interessanter dan je denkt.
Deze hoor je meestal net nadat een proces aangepast moet worden of er komt weer nieuwe wet- en regelgeving aan. Dat kan ook behoorlijk vervelend zijn, zeker als je net ergens heel hard je best op hebt gedaan. Het kan voelen als extra werk. Nog een stap, nog een check, nog iets om rekening mee te houden.
Maar zoom even uit. Zonder al deze checks wordt het namelijk vaak pas echt ingewikkeld. Dan krijg je herstelwerk, discussies en dingen die wellicht teruggedraaid moeten worden.
Compliance is dus minder “extra gedoe” en meer “zorgen dat alles vanaf het begin soepel loopt”.
Alsof compliance zich ergens op de bovenste verdieping afspeelt. Ver weg van de rest van de organisatie. In werkelijkheid zit het overal: in mailtjes, kleine keuzes en beslissingen die je tussendoor maakt.
Het zit in dat ene moment waarop je denkt: kan dit eigenlijk wel zo? Precies dan komt compliance om de hoek kijken en denkt met je mee.
Compliance wordt gezien als een soort grote baas die komt kijken of alles netjes is afgestreept met een checklist. Het echte werk zit echter vaak aan de voorkant. Vooraf meedenken en vragen stellen zodat het scherp wordt wat nodig en logisch is. Dit voorkomt dat je achteraf moet zeggen: “dit hadden we toch wel anders moeten doen”.
Oftewel: minder afvinken, meer vooruitdenken.
Tot slot
Heeft compliance een imagoprobleem? Een soort reputatie die ooit ergens is ontstaan en is blijven hangen? Of dat nu wel of niet zo is, als je er eenmaal in zit, zie je iets anders. Geen afdeling die alleen maar remt, maar eentje die probeert te voorkomen dat je later moet remmen.
